In de laatste 6.000 jaar
heeft het landschap van onze planeet een plotse verandering ondergaan.
Een nieuw leefgebied verscheen,
volledig ontworpen en gebouwd door één enkele soort en dit uitsluitend voor z'n eigen belangen.
Dit door de mens geschapen landschap mag dan wel vijandig lijken tegenover dierlijk leven,
maar voor de stoutmoedigen is het een wereld van verrassende mogelijkheden.
Jodhpur, India.
Een bende mannelijke langoeren vrijgezellen
is aangekomen om met het plaatselijke alfamannetje te vechten.
Deze alfa heerst over een waardevol stedelijk gebied.
Maar de dominantie handhaven is hier een constant strijd.
De vrijgezellen hebben zich verenigd om hem proberen af te zetten.
Als ze winnen zal één van de uitdagers
de troep wijfjes van de alfa overnemen,
en misschien zijn jongen doden.
Er zijn 15 mannetjes in deze groep van vrijgezellen.
De alfa moet elkeen van hen uit zijn gebied verdrijven.
Hij heeft de helft van de vrijgezellen weggejaagd,
maar een splintergroep is teruggekeerd en valt zijn wijfjes lastig.
Nogmaals moet hij vechten.
Ten slotte slaagt hij erin om ze allemaal te verdrijven.
Hij keert als overwinnaar terug naar huis,
maar met een ernstige wonde aan zijn rechterbeen.
Het is een hard leven voor hem in de stad.
Het weghouden van indringers is een dagelijkse uitdaging.
Maar het is de moeite waard.
Want deze stedelijke gebieden
zijn waarschijnlijk de beste langoer gebieden in de wereld.
Ze zijn gevuld met rijke voedselgebieden.
Hier in de tuinen van de tempel,
hebben de langoeren door de eeuwen heen, een verrassende relatie ontwikkeld.
Eén die hen een constant bijgevulde voedselbron garandeert.
De mensen hier associëren langoeren met de Hindu God, Lord Hanuman,
en vereren hen.
Ze krijgen al het voedsel dat ze op kunnen eten.
En dit hoogenergetisch dieet heeft geleid tot een babyboom.
Vrouwelijke langoeren in deze stad
bevallen van twee keer zoveel jongen als hun tegenhangers in het bos.
Deze moeder is zo goed gevoed dat haar rijke melk
iets kan ondersteunen dat zelden in het wild wordt gezien.
Tweelingen.
En al deze baby's kunnen troepen creëren
die veel groter zijn dan die in de bossen in de buurt worden aangetroffen.
Met minder tijd besteed aan voedsel zoeken, is er meer tijd om te spelen.
De beloningen voor het stadsleven kunnen enorm zijn.
De uitdaging is om je niche te vinden.
Maar hoe kan je een thuis creëren in een wereld die niet ontworpen is voor wilde dieren.
Het is er veel lichter, luider en drukker dan waar ook in de gewone wereld.
Het voortdurende verkeer veroorzaakt barrières voor de bewegingen van dieren.
En alleen al in dit decennium zullen de steden
met bijna 30% groeien.
Bovendien zullen de dieren, die zich hier willen huisvesten,
moeten wedijveren met het allergrootste roofdier ter wereld.
Hier worden de regels bepaald door de mens.
Er leven nu ruim 4 miljard mensen in stedelijke omgevingen.
Het is hier dat de dieren zich zullen moeten verzoenen
met de grootste verandering die onze planeet ooit heeft gekend.
Dus waarom zou enig dier zich hier willen vestigen?
New York City.
Dit dichtbebouwde landschap is zo onnatuurlijk als overal ter wereld.
En toch kijkt deze wilde slechtvalk uit op een ideale leefomgeving.
Hoe vreemd het ook mag lijken, dit sterk veranderde landschap
kopieert de condities waarin slechtvalken zich ontwikkelen.
De torenhoge gebouwen hebben een veelvoud van richels
waarop valken kunnen nestelen,
en de hoge zitstokken die ze nodig hebben om de wind te vangen.
New York City heeft de hoogste dichtheid
nestelende slechtvalken van overal op de planeet.
Winden die op de zijkanten van de wolkenkrabbers inslaat
worden opwaarts afgebogen en kunnen helpen om de vogels hoogte te laten krijgen.
En de grote zones van beton die in de zon roosteren, creëren thermiek,
zodat, met zeer weinig inspanning, de vogels over de stad kunnen zweven.
En er kunnen hier zoveel slechtvalken leven,
omdat beneden op straatniveau, zich een hoop potentiële prooien bevinden.
Neerduikend van bovenaf kunnen slechtvalken snelheden bereiken
van meer dan 300 km per uur.
maar hun prooien blijven laag en dichtbij de gebouwen.
Te riskant.
De slechtvalk verlaat zijn duikvlucht.
Maar de inspanning was niet verspild.
De valken moeten hun prooi naar open terrein drijven.
En Manhattan is omringd door water.
Hier wisselen de kansen.
En in het voordeel van de slechtvalk.
Met een overvloed aan prooi hier het hele jaar door,
heeft het slechts 40 jaar geduurd
voor deze valken zich hier konden vestigen.
En nu, onder de wolkenkrabbers, zijn ze meer succesvol
dan hun neven die in de wildernis leven.
Mumbai, in India, is de thuis van meer dan 20 miljoen mensen.
En er zijn hier roofdieren
die, hoewel zelden gezien, terecht worden gevreesd.
Vleeseters,
gelokt door het vooruitzicht van overvloedige nietsvermoedende prooi,
liggen op de loer.
Een luipaard.
Elke nacht, onder dekking van de duisternis, komen ze om te jagen.
Dit zijn grote dieren,
en ze zijn op zoek naar grote prooien om hun honger te stillen.
Om meer dan een glimp van ze op te vangen en meer van hun jachtgedrag te onthullen,
heb je nachtzicht camera's nodig.
Luipaarden vielen hier al bijna 200 mensen aan
in de afgelopen 25 jaar.
Maar mensen zijn niet hun gebruikelijke prooi.
Deze luipaarden jagen op iets anders.
Varkens.
Deze luipaarden verkiezen om op de huisdieren te jagen
die de mensen in grote aantallen naar de stad hebben gebracht.
De varkens houden hun familie in de buurt.
Het onophoudelijke lawaai van de stad spelt in hun voordeel.
Het verhult hun nadering.
En de luipaarden gebruiken deze dekking om overal in de stad te jagen.
Dit is een bloeiende populatie.
In feite de hoogste concentratie van luipaarden in de wereld
is hier.
Het is niet enkel de overvloed aan voedsel dat wilde dieren naar de steden aantrekt.
Ze zijn meestal enkele graden warmer dan het omliggende platteland.
En hier in Rome, in december,
profiteert een dier ten volle van deze extra warmte.
En het laat zijn sporen achter.
Op één enkele winterdag,
regenen tien ton van zijn uitwerpselen neer op de stad.
Spreeuwen.
's Avonds komen ze terug naar de warmte van de stad
na zich gevoed te hebben in het aangrenzende platteland.
Ze moeten terugkeren naar hun roestbomen.
Maar de eersten die dat doen lopen het grootste risico
om te worden gepakt door roofvogels.
Dus wachten ze op de anderen die arriveren.
Er is veiligheid in aantallen.
Als het daglicht vervaagt, vult de lucht zich met maar liefst een miljoen spreeuwen.
En dan volgt een van de grote spektakels van de natuur.
Hoe, of zelfs waarom, ze deze prachtige luchtacrobatiek uitvoeren,
begrijpen we nog steeds niet volledig.
Uiteindelijk trotseren ze massaal de afdaling
en vullen ze de takken van hun favoriete bomen.
Op deze koude winternachten, kan de extra warmte van de stad
het verschil betekenen tussen leven en dood.
Natuurlijk kan een stad niet alleen
onderdak en voedselovervloed bieden, maar ook glamour.
Deze gevarieerde objecten werden zorgvuldig gekozen
door een vogel voor hun helderheid en hun kleur.
Deze grote prieelvogel heeft meer dan een decennium gespendeerd
aan de bouw van deze collectie van meestal door de mens gemaakte objecten.
Op een golfbaan in Townsville, Australië,
legt hij de laatste hand aan zijn enorme prieel,
waarvan hij hoopt dat het indruk zal maken op een bezoekend vrouwtje.
Hij brengt twee uur per dag door aan het herschikken van zijn geliefde objecten.
"Misschien ziet het er daar wat beter uit."
Maar er lijkt iets te ontbreken.
In plaats van naar de stad te gaan om nieuwe objecten te verzamelen,
besloot hij om het prieel van zijn buurman te overvallen.
"Een wasknijper! Excellent!"
"En een glimmend speelgoedautootje."
Het is een riskant spel als je gepakt wordt.
De eigenaar is terug.
Er is één prieel waar het risico de moeite waard is.
Een bijzonder object is hem opgevallen.
Hij zal moeten wachten tot de eigenaar vertrekt.
Dit is zijn kans.
Een echte schat.
Een dieprood hart.
"Hebbes."
Het podium is nu klaar voor vrouwelijke bezoekers.
Hij heeft misschien geluk.
De verleiding kan nu beginnen.
Hij pronkt met zijn beste goederen.
"Misschien een stukje plastic buis?
"Of misschien wat gekleurd touw?"
Maar zijn gaste lijkt niet zo aandachtig.
"Een vork?
"Mevrouw?"
Niets lijkt te werken.
Er is hier iets niet in de haak.
Maar hij heeft nog één truc in zijn mouw.
Het dieprode hart.
Als laatste sensatie, zet hij de roze kuif
op zijn achterhoofd open.
Het teken van zijn volwassenheid.
Maar hij heeft een fout gemaakt.
Dit is geen vrouwtje
maar een jong mannetje die nog niet die hoofdkuif heeft ontwikkeld.
En hij graait het dieprode hart weg.
Het is niet makkelijk om seks te vinden in de stad.
Een gezin opvoeden in de stad is ook niet makkelijk.
Het is lente in Toronto,
en deze moeder wasbeer heeft haar inheemse boomtoppen uitgewisseld voor daken.
Omdat ze twee maanden geleden bevallen is,
bewaart ze haar nageslacht veilig en warm in een schoorsteen.
Nu zijn haar jongen de kinderkamer ontgroeid.
Dit is haar eerste grote uitdaging als een moeder.
De tijd is daar om te verhuizen naar een nieuw huis.
Ze moet haar jongen naar de begane grond krijgen.
Maar in plaats van een gemakkelijke klim van een boom af,
wordt ze geconfronteerd met een vertikaal hoogteverschil,
met weinig om je vast te klampen.
De eerste glimp van haar baby van de stadswereld,
vanop een angstaanjagende 10m hoogte.
Dit is de laatste van haar nest die ze naar beneden moet brengen.
Zijn broers en zussen zijn al
druk de omgeving aan het verkennen.
En ze hebben veel te leren.
Deze is in een achtersteegje gevallen en zit vast.
Moeder komt redding bieden en toont wat er moet gebeuren.
Zo moet het.
Wasberen zijn opportunisten.
En ze zijn belust op verkennen.
maar ze moeten heel snel leren
hoe ze moeten omgaan met deze vreemde nieuwe omgeving
zo vol gevaren.
moeder komt weer eens redden.
Stedelijke wasberen zijn nu aantoonbaar beter
in het oplossen van problemen dan hun plattelandsneven.
Als de voedsel opportuniteiten zo goed zijn,
is de tijd om uit te werken hoe je erbij kan komen
de moeite wel waard.
De complexiteit van het stedelijke leven
is in het voordeel van de pientere.
Maar concurreren met de mensheid overdag,
vraagt meer dan enkel intelligentie.
Er is lef voor nodig.
Een ondernemende apensoort
is verhuisd naar de stad Jaipur in India.
De Rhesus makaak.
Maar hoe geraak je aan een deel van al dit sappig fruit?
Elke ochtend maakt de troep dezelfde tocht
door de stedelijke jungle, net zoals menselijke pendelaars.
Soms zijn er onvermijdelijke files.
Als ze eenmaal op de markt zijn, beginnen de problemen.
Zowel intelligent als brutaal zijn
is de sleutel om mensen te verslaan op hun eigen terrein.
Het is diefstal bij klaarlichte dag.
Er zijn dieren die de meesten als te gevaarlijk zouden beoordelen
om in de stad te tolereren.
Gevlekte hyena's.
Ze worden in hun hele verspreidingsgebied gevreesd.
In de buitenwijken van Hara in Ethiopië,
komen twee clans oog in oog te staan in een strijd over een gewaardeerde bron.
Er zijn ongeveer 60 hyena's in elke clan.
En ze zijn goed op elkaar afgestemd.
Na drie uur over en weer aanstellerij,
trekken de verliezers zich terug
en gaan de overwinnaars op pad om hun prijs op te eisen.
Ze hebben gevochten over de toegang tot de stad.
Eenmaal binnen de stadsmuren, stevenen ze af naar één plaats.
En ze weten precies hoe er te komen.
De oude vleesmarkt.
De geur van al deze karkassen hangt zwaar in de lucht.
Deze traditie gaat meer dan 400 jaar terug.
De menselijke slagers ontdoen zich van de beenderen die ze niet nodig hebben
en deze hyena's weten er weg mee.
Zij zijn de enige dieren die dat kunnen.
Geen enkel ander heeft hier zo'n krachtige bot versplinterende kaken.
En deze relatie tussen mens en dier
staat nu een stap verder.
Yousuf roept de hyena's naar zijn huis.
Hij en zijn voorvaderen, die vijf generaties teruggaan,
voeden de hyena's
met de hand.
De inwoners van deze stad geloven dat hyena's
een andere zeer belangrijke dienst bieden.
Ze verorberen de slechte geesten die rondspoken door de straten.
Dit zijn wilde en woeste dieren,
maar eenmaal binnen deze stadsmuren,
gedragen ze zich volledig anders.
Doorheen de rest van Afrika, zijn gevlekte hyena's gevreesd
omdat ze het vee doden, en soms zelfs kinderen.
Ze zijn misschien wel het meest verguisde dier op onze planeet.
Maar hier in Harar,
is hun relatie met de mensen vredevol.
Ze hebben het vertrouwen van de mens gewonnen.
Het verlies van de angst voor mensen
stelde één dier in staat om zich overal in steden te verspreiden,
en in grote getale.
Duiven zijn veruit de meest succesvolle stedelijke vogels.
Hier in Albi, in het zuiden van Frankrijk,
komen de duiven naar de rivier om te baden.
Ze moeten hun slagpennen gladstrijken,
het stof van de stad er af halen,
en zich wat afkoelen.
Maar de dood ligt op de loer.
Een roofdier dat voordeel haalde
van hetzelfde iets dat heeft geleid tot het succes van de duiven...
Hun gebrek aan angst.
Als de duiven baden, stroomt olie uit hun veren stroomafwaarts,
en wordt gedetecteerd.
Een monsterlijke Wels katvis.
Slechts 40 jaar geleden hier geïntroduceerd, hebben ze zich vermenigvuldigd.
Vrijwel het hele lokale visbestand uitgeroeid...
En hebben nu de smaak van duiven te pakken.
Hun gezichtsvermogen is slecht,
dus gebruiken ze hun voelsprieten om de bewegingen van hun slachtoffers te voelen.
Dit is een radicaal nieuwe jachtstrategie
voor wat normaal een op de bodem levende vis is.
Na duizend jaar in deze stad te hebben geleefd,
moeten de duiven nu gaan leren hoe ze een vis moeten uit de weg gaan.
Onze steden veranderen altijd.
Soms zeer snel.
En dieren moeten omgaan met de veranderingen,
of verdwijnen.
Een van de grootste veranderingen recentelijk
komt van één uitvinding die minder dan 140 jaar geleden werd gedaan.
Elektrisch licht.
Het werd steeds krachtiger,
en vullen onze straten met licht.
Het is overal in de stad.
Het gaat zelfs ondergronds.
Het verschil tussen dag en nacht wordt steeds minder waarneembaar.
En dat heeft een diepgaand effect op de activiteiten van wilde dieren.
In het wild zet het licht aan tot allerlei gedrag.
In de nacht van de volle maan,
komen honderden piepkleine karetschildpadden te voorschijn
uit de veiligheid van hun nest diep in het zand.
Hun instinct zegt zo snel mogelijk de zee bereiken.
En hun gids is het licht van de volle maan, weerspiegeld op het water.
Maar deze jonge boreling is in de war.
Hij gaat de verkeerde kant op.
Fel licht komt van het land.
En al deze borelingen gaan er van het strand naartoe.
Roofdieren zijn klaar om ervan te profiteren.
Krabben maken nu hun holen direct onder de strandlichten
en wachten op hun prooi om tot hen te komen.
Zelfs als een boreling ontsnapt,
is hij nog steeds in gevaar.
De lichten worden meer en meer verwarrend.
80% van alle borelingen op dit strand
worden nu gedesoriënteerd door de lichten van de stad.
Wegen brengen velen aan hun einde.
Honderden komen elke nacht vast te zitten in stormafvoerkanalen.
Uitgeput van de inspanningen van de tocht over dergelijke afstand op het land,
zijn de kansen van deze boreling klein om de nacht te overleven.
Deze schildpad is een van de talloze soorten
die er niet in slaagden om zich aan te passen aan de verandering
teweeg gebracht door de stedelijke omgeving.
Slechts een klein aantal dieren
slaagden erin om manieren te vinden om naast ons te leven.
En elke 10 jaar verdwijnt een gebied ter grootte van Groot-Brittannië
onder een jungle van beton.
Maar het hoeft zo niet te zijn.
Zou het niet mogelijk zijn om steden meer in harmonie met de natuur te bouwen?
Hoe en of we beslissen om de natuur terug uit te nodigen, is aan ons.
Deze boom is bijna 30 verdiepingen hoog.
Het is een van de bijna 800 die in Milaan werden geplant om 'n vertikaal bos te creëren.
Dit aantal levende bomen zou doorgaans twee hectare bosgrond vullen,
maar hier, bezetten ze slechts een tiende van dat gebied.
De muren en daken van onze gebouwen groener maken
zou kunnen leiden tot een rijke en uitgebreide leefgebied,
als wij dat zouden willen.
Er is één stad waar dat idee op grote schaal wordt toegepast.
Singapore.
Twee miljoen bomen zijn hier geplant in de voorbije 45 jaar.
Deze stad is nu rijker aan soorten dan eender welke andere in de wereld.
En deze praktijk strekt zich uit tot alle delen van de stad.
De waterwegen zijn schoongemaakt,
en slanke otters komen terug.
maar misschien wel het meest spectaculair voorbeeld van stedelijke vergroening
is dit bos van super bomen.
Deze 50 meter hoge metalen constructies zitten nu vol met leven.
Klimplanten werden geplant om over de buitenste takken te groeien.
Is dit een visie van onze steden in de toekomst?
Het is mogelijk om de natuur te laten gedijen
binnen alle steden van de hele wereld.
Meer dan de helft van ons leeft nu in een stedelijke omgeving.
De beslissing of we ook een thuis creëren voor anderen
ligt volledig bij ons.